WIE PRAAT NOG OVER CABLEGATE?

Tiger Woods heeft dit jaar nog geen major gewonnen. Maar niettemin heerst hij als een keizer over het golfcircuit. De nummer één van de wereld kan zelfs de regels naar zijn hand zetten, zo bleek in Carnoustie. Afgelopen donderdag kreeg Woods een free drop omdat scheidsrechter Alan Holmes van de Royal & Ancient – de organisatie die over de regels waakt – besloot dat een televisiekabel als ‘een onverplaatsbaar object’ moest worden aangemerkt. Normaliter worden televisiekabels als ‘verplaatsbare objecten’ gezien die spelers kunnen weghalen zonder een penaltyshot. Concurrenten fronsten de wenkbrauwen en Woods deed zelf ook of hij verbaasd was dat hem dit voorrecht was gegund. Holmes – notabene de man die volgend jaar voorzitter wordt van het regelscomité van de Royal & Ancient – zei dat hij had getracht de kabel te verplaatsen maar dat het hem niet lukte. Maar een verslaggever die later naar de plek liep, kon zonder problemen de kabel verplaatsen. Ook David Rickman – een andere scheidsrechter die even kwam kijken – concludeerde dat de kabel opzij had kunnen worden gelegd. Mogelijk stond op het moment dat Holmes het probeerde publiek op de kabel. Een andere verklaring is niet mogelijk. Maar vele spelers suggereerden dat Woods mogelijk een gunst werd verleend in de hoop dat de Amerikaan voor de derde keer op rij The Open zou kunnen winnen – een droomwens van het organisatiecomité. Hoe dan ook, Woods zelf zei er geen voordeel van te hebben gehad en presteerde later zo matig dat hij zelfs met aanpassing van alle regels ver van de titel verwijderd zou zijn gebleven. Cablegate is daardoor geen groot golfschandaal geworden, maar zal slechts als een voetnoot in de geschiedenis van The Open worden vermeld. (24-7-2007)

IERSE ACCOUNTANT TEMT EL NINO

Na acht jaar heeft een Europese golfspeler eindelijk weer een major gewonnen. Het was alleen niet de Europeaan die iedereen zondagmorgen nog in gedachte had. De Ier Padraig Harrington won het Britse Open. Hij overtroefde na een dramatische laatste ronde en een zinderende play-off het Spaanse wonderkind Sergio Garcia die de titel voor het grijpen leek te hebben.
‘Ben ik de kampioen van The Open? Ik kan het niet bevatten’, zei Harrington een uur na zijn winst nog onwennig. Garcia leek zaterdagavond op rozen te zitten nadat hij een voorsprong van drie slagen had genomen op de Amerikaan Steve Stricker en zes slagen op de rest van het veld. Als hij zondag gelijk aan de baan zou spelen, kon eigenlijk alleen Stricker hem nog bedreigen.
Maar zoals zo vaak eerder tijdens majors werd de druk van het favoriet zijn Garcia te zwaar. Op dat moment laat de putter hem in de steek. Telkens miste hij de hole met een fractie. ‘Ik kan inmiddels wel een boek schrijven over gemiste putts. Ik heb er zoveel ervaring mee in mijn leven. Helaas’, verklaarde hij na afloop.Harrington – een afgestudeerd accountant – werd vorig jaar met knap rekenwerk de algemene winnaar van de Europese Tour. Nu slaagde hij erin uit het niets Garcia te achterhalen en hem uiteindelijk te verslaan in een play-off over vier holes.
Helemaal precies was zijn rekenwerk overigens niet. Eigenlijk had Harrington de titel al eerder voor het grijpen. Hij stond in de reguliere ronde negen onder par voor de laatste hole. Maar op 18 sloeg hij de bal tot twee keer toe in het verraderlijke water van Carnoustie en moest een dubbele bogey incasseren. Garcia – op dat moment op -8 - had zelf met een par op hole 18 de titel nog kunnen pakken, maar zijn bal belandde in de bunker. Hierdoor verloor hij ook een slag. Garcia noemde de lange wachttijd de oorzaak. ‘Ik moest een kwartier wachten voordat alles in gereedheid was zoals het aanharken van de bunker. Dat helpt niet.’
Een bizar slot paste bij een finaleronde die ’s morgens in de stromende regen begon toen Carnoustie aan de oostkust van Schotland zijn portie meekreeg van de Britse zondvloed. El Nino, zoals Garcia liefkozend wordt genoemd, zei op voorhand geen problemen te hebben met welke weersomstandigheden dan ook.Maar op Carnoustie is niet alleen het weer verraderlijk. In 1999 stond Paul Lawrie op de laatste dag tien slagen achter. Maar de Fransman Jean van de Velde raakte bevangen door faalangst. Op hole 18 verspeelde hij toen een voorsprong van drie slagen.Garcia zou het niet gebeuren. Hij leek daarvoor te veel gehard te zijn op de Amerikaanse tour. Hij liet zaterdagavond zelfs iets van Amerikaanse nonchalance doorklinken. ‘Wat ik vanavond ga doen. Een beetje televisie kijken. Engels uiteraard. Ik spreek beter Engels dan Spaans.’
Garcia werd tot het grootste Europese golftalent gebombardeerd nadat hij 1999 als 18-jarige jongeling tweede eindigde bij de US PGA achter Tiger Woods. Sindsdien is hij nog zes keer bij een major bij de top-vijf geëindigd. Maar winnen is een andere zaak. Veelvuldig stuitte hij op de klinische Tiger Woods. Omdat die zondag te ver achterstond, zou de inmiddels 27-jarige Spanjaard zijn status als de grootste Europese belofte waar gaan maken. Maar al gauw werd hij onder druk gezet toen de gewone regen ophield en een regen aan birdies begon.
Golfers van alle continenten - de Zuid-Afrikaan Els, de Argentijn Romero, de Australiër Green, de Amerikaan Mahan en ook Harrington – roken ineens kansen. Uiteindelijk was het Harrington die de kans ook wist te benutten. Meteen brak een enorm Iers feest los in Carnoustie. Het Spaanse supporterslegioen droop teleurgesteld af.Vorige week zwaaide hun grootste golfer Seve Ballesteros af. Met Garcia leken ze een nog groter talent te hebben. Alleen won Ballesteros twee keer The Open. Garcia rest vooralsnog niet anders dan het stempel van ‘de beste speler die nooit een major won'. (23-7-2007)

Verslag uit de Volkskrant van 23 juli

JA HARRINGTON, NATUURLIJK DIE

Harrington, natuurlijk hij Nee, ik zou mij niet in het circus van Garcia begeven in het laatste paar. Honderd volgers. Dat leek mij niets. Ik zou op de course achter een underdog aansjokken in het intieme gezelschap van twee caddies, een referee, de man met de hark en de man met het scoreboard. Singh leek mij wel aardig. Of vlak Ernie Els niet uit. Maar bij hole 1 stond toevallig de Ier Padraig Harrington, samen met de Amerikaan Stewart Cink. Ja, ik kende hem van de Ryder Cup – een wat slungelig ogende Ier die zich nooit van zijn stuk laat brengen.
Nu, dan die maar. Niet dat ik veel van Harrington verwachtte. Maar hij begon meteen sterk. Hij ging naar -5, -6 en -7. Maar ja, Romero stond al op -9, net als Garcia. Maar ineens liet Garcia één slag liggen en Romero twee. En Harrington ging naar -8 en zelfs -9. Ineens prijkte hij bovenaan op de langs de kant opgestelde scoreboards. Het gezelschap was na hole 12 niet meer intiem. Fotografen snelden toe, net als cameramensen. Harrington ging winnen. Maar op hole 18 ging het ineens mis met de man waarvan ik inmiddels fan van het eerste uur was geworden. Gelukkig kwam het toch nog goed. Arme Sergio. (22-7-2007)

Afbreken - Ik zit nog in het mediacentrum – een grote marquee aan het begin van de baan. Maar iemand trekt al aan mijn stoel. Men is aan het afbreken. Carnoustie is morgen gewoon weer een slaperig Schots dorpje.Zelfs op de baan wordt alles meteen afgebroken. Garcia die in het laatste paar zat, moet er last van gehad hebben. Tien meter achter hem worden de scoreboards gesloopt, haalt de BBC zijn hoogwerkers weg en verdwijnen de Rolex-horlogeborden. Iedereen moet stil zijn op de course - of jij wordt door een marshall ter plekke bijna geexecuteerd - behalve de slopers.
(Het verslag van de zinderende finale staat morgen in de Volkskrant)

GARCIA KAN ALLEEN NOG VERLIEZEN

Sergio Garcia is al als koning van Carnoustie gekroond voordat hij zondag nog een bal heeft geslagen. Er is voor hem niets meer te winnen. Hij kan het toernooi alleen nog verliezen.
Maar Carnoustie is verraderlijk. In 1999 stond Paul Lawrie tien slagen achter op de Fransman Jean van der Velde. Hij won alsnog. Misschien is de spanning voor Garcia te groot. Misschien raakt hij van slag als hij op de eerste paar holes een paar bogeys moet incasseren en een concurrent voor hem snel enkele birdies weet te maken.
Als hij echter par scoort, dan kan hij in principe alleen nog van Stricker verliezen. De rest staat te veel achter. Woods zou in dat geval een baanrecord van 63 slagen moeten halen om op gelijke hoogte te komen. Iedereen hoopt op een overwinning voor Garcia. De Spanjaard is een wonderkind en publiekslieveling. Hij straalt plezier in deze sport uit – iets wat Woods niet meer kan opbrengen. In 1999 baarde hij opzien door in de USPGA als 18-jarige jongeling tweede te worden. Hij dankte er de bijnaam El Nino aan.
Zeven keer eindigde Garcia in een major in de top-vijf. Twee keer maakte hij deel uit van het laatste paar: bij de US open in 2002 en het Britse Open in 2006. Twee keer ging hij toen van start met de klinische Tiger Woods. Alleen al zijn aanwezigheid deed Garcia verstijven. Hij kon zijn putts niet maken.
Nu vormt hij met de onbekende Steve Stricker het laatste koppel. ‘Niets ten nadele van Steve. Hij speelt heel goed op de Amerikaanse tour. Maar ik ben blij dat het niet weer Woods is.’ Het is nu of nooit voor Garcia. De inmiddels 27-jarige Spanjaard moet zijn status als de grote belofte van het Europese golf toch een keer waarmaken. Hij excelleerde al een aantal malen tijdens de Ryder Cup. Maar op de majors faalde hij op het beslissende moment. Hij kreeg al het stempel opgedrukt van de 'beste speler die nooit een major won'. Maar slechte herinneringen wil hij daar nu niet van ophalen. ‘Volgende vraag aub’ is zijn antwoord.(22-7-2007)

IJsverkoper

Wat beweegt Britten? Op de Lord’s in Londen kijken ze vijf dagen lang naar een cricketmatch tegen India die waarschijnlijk in een gelijkspel eindigt. Hier in Carnoustie kijken ze vanmorgen in de stromende regen en bij een temperatuur van slechts 11 graden Celsius massaal naar spelers die op +9 staan.De spelers moeten zelf het meest verbaasd zijn dat er nog publiek komt opdraven voor een partijtje voor spek en bonen. Ze stralen vooral zelfmedelijden uit. Het moet ook een kwelling zijn om in dit hondenweer vier uur over de moeilijkste links-course van Groot-Brittannië te gaan. Het publiek laat zich niet weerhouden. Als de Noord-Ierse amateur Rory McIllroy om half elf aan zijn ronde begint, barst een enorm gejuich los. Ik kijk even om naar achter. Daar staat de ijsverkoper eenzaam met zijn enorme voorraad cornetto’s… Mocht hij maar whisky verkopen, zie je hem denken. Ach, hij heeft het nog moeilijker dan golfers en publiek.

SISSY WAT MOET JE MET DIE WANTEN?

Achttien holes meegelopen vlak achter Tiger Woods. Ik kan een beetje meevoelen wat de beste sportman ter wereld (of één na beste, als je het een Zwitser zou vragen) moet doormaken. Hij wordt bij zijn tocht over de course omringd door een horde mensen maar gedraagt zich als de eenzaamste man op de aardbol.
Vier uur lang zegt hij nauwelijks een woord – zelfs niet tegen zijn caddie. Hij kijkt strak voor zich uit. Hij reageert niet op de continue ‘Come on Tigers’ uit het publiek. Zelfs als een tweejarig kind ‘Tiger, Tiger’ roept, geeft hij geen krimp.
Hij loopt als een gentleman, slaat als een gentleman en straalt de autoriteit van een gentleman uit. Hij moet zich uit noodzaak misschien zo afzonderen en helemaal in zichzelf terugtrekken. Als hij even toegeeft aan de aandacht, dan zou hij zijn concentratie kwijtraken. Alleen op hole 5 wordt hij even mens als zijn bal het hoofd van een vrouw raakt. Hij troost haar en geeft haar een golfhandschoen met handtekening cadeau. Voor de rest is de druk bij hem voelbaar. Hij moet het record van Jack Nicklaus van 18 major-overwinningen overtreffen. Er zijn er nog zes te gaan om het alleen te evenaren. Hij heeft gezegd dat een jaar zonder major-overwinning een mislukt jaar is. En er is dit jaar nog geen major-overwinning.
Enig plezier in het rondje golf straalt hij niet uit. Er kan geen glimlach af. Hij slaat af en toe wild met zijn club tegen de grond als de bal niet gaat zoals hij wil. Hij gooit zelfs een keer uit woede de golftas om, nadat een bal in de bunker belandt. Na elke slag neemt zijn caddie de club in en geeft hem een paar enorme wanten waarmee wordt voorkomen dat hij koude handen zou krijgen. ‘Hee Sissy, wat moet dat met die wanten’, hoor ik iemand in het Nederlands roepen.
Tiger speelt zaterdag met Markus Brier, een kaalhoofdige en veel rokende Oostenrijker die zich als de aardigste speler in Carnoustie wil profileren. Hij wordt niet boos als de hele entourage onmiddellijk doorloopt nadat Tiger heeft geslagen en niemand eraan denkt dat ook hij nog moet slaan. Hij vindt het niet raar dat nooit iemand in het publiek een keer ‘Come on Markus’ roept. Alles is gericht op Woods, zelfs als hij niet bovenaan staat zoals deze zaterdag. Het publiek stroomt toe op het moment dat Woods begint. Als de Amerikaan ’s morgens om negen uur afslaat, staat de rij bij de kassa er om 8.30 uur. Als hij pas om 14.00 uur afslaat, begint er om 13.00 uur voor het eerst een rij te ontstaan.
Woods speelt uiteindelijk een ronde van 69, twee onder par. Hij staat nu op één onder. Hij doet mee, maar eigenlijk ook weer niet echt. Het maakt niet uit. Ook zondag komt iedereen alleen voor Tiger Woods. Wie er ook wint. (21-7-2007)

Sergio op rozenHij leidt al vanaf de eerste dag. En tot nu consolideert hij de voorsprong met kinderlijk gemak. Het Spaanse wonderkind Sergio Garcia lijkt Europa de eerste triomf in een major te gaan geven sinds 1999. Garcia breidde zijn voorsprong zaterdag uit tot negen onder par door een ronde van 68. ‘Ik voel mij geweldig. Het is lekker om morgen met een voorsprong te beginnen. Zelfs als het mis gaat op de eerste paar holes is het niet meteen verloren’, zei hij na afloop. Garcia had geen last van regen en wind. De voorspelde weersverslechtering bleef zaterdag uit. Garcia scoorde drie birdies en maakte geen enkele bogey. De Amerikaan Steve Stricker staat in het klassement nu nog het dichtste bij Garcia met -6. Hij liep de ronde in slechts 64 slagen – een record voor Carnoustie.

WIJNKAN OF GROEN COLBERT

Wat is de grootste prijs in het golf? Een claret jug of een green jacket? De wijnkan of het groene colbert? Is het winnen van het Britse Open – The Open – mooier dan de US Masters? Wat is de belangrijkste major?
Wie het hier in Carnoustie vraagt aan spelers en publiek, krijgt natuurlijk maar één antwoord: The Open. Het toernooi is veel ouder en de claret jug is bijna het logo van de sport zelf geworden. Daarnaast kan iedere golfer er in principe aan deelnemen – tenminste als hij er in slaagt al de kwalificatierondes door te komen.
Wie de vraag in april stelt in Augusta – waar dan de US masters wordt gehouden – zal mogelijk een heel ander antwoord krijgen. Het is een toernooi voor een select gezelschap genodigden. En daarnaast is het de enige major die altijd op dezelfde cours wordt gehouden.
Misschien is het enige mankement van The Open dat het elk jaar op een andere course plaatsvindt. Eigenlijk zou het altijd op de Old Course van St. Andrews moeten plaatsvinden – twintig mijl zuidelijker van Carnoustie. Maar het toernooi wordt verdeeld over tien verschillende courses: drie aan de oostkust van Schotland (Muirfield, Carnoustie en St. Andrews), drie aan de westkust (Royal Troon, Turnberry en Prestwick), drie in het noordwesten van Engeland (Royal Birkdale, Royal Liverpool en Royal Lytham) en dan nog Royal St. George’s helemaal in het zuidoosten in Sandwich bij Dover. Het enige wat ze bindt is dat het allemaal links courses zijn. Op Prestwick waar het toernooi ooit begon wordt overigens al jaren niet meer gespeeld, omdat de course voor de huidige generatie golfers te kort is. Elke vijf jaar vindt het toernooi nu plaats in St. Andrews op de Old Course. Spelers en publiek noemen het altijd ‘het speciale Open’. ‘Het is zoveel groter als het daar plaatsvindt’, zei een van de spelers. St. Andrews heeft alles mee. Het is een stad – zelfs een universiteitsstad. De course ligt in de bebouwde kom. En de sfeer is bekakt zoals het bij golf past.
Carnoustie is daarentegen een slaperig dorp dat slechts een keer in de tien jaar ontwaakt als het circus er neerstrijkt. Dan wordt er gestreden om de grootste prijs in golf: de claret jug. Of is dan toch de green jacket? (21-7-2007)

Bookmakers laten Tiger niet vallen

Kan Tiger Woods The Open nog winnen ondanks zeven slagen achterstand. De bookmakers denken van wel. Hij staat vanmorgen (6-1) bij de bookies nog als tweede favoriet genoteerd, achter leider Sergio Garcia (9-4). Op het leaderboard is Tiger slechts 22^ste met een score van +1. Woods kan mogelijk voordeel hebben van het weer. Hij start om 12.15 uur, Garcia pas om 14.30 uur. De verwachting is dat het weer in de loop van de dag verslechterd.

KJ CHOI CONCURRENT VOOR HIDDINK

De naam KJ Choi lijkt meer te passen in een Kung Fu-film dan op een golfcourse. Niettemin zou deze gedrongen Koreaan wel eens Guus Hiddink als populairste sportheld in Seoul naar de kroon kunnen steken. Choi wil een golfmajor winnen. Dat roept hij niet openlijk. Hij spreekt niet eens Engels, hoewel hij al jarenlang op de Amerikaanse tour meeloopt. Maar via zijn tolk liet hij na afloop van zijn tweede ronde op Carnoustie weten ‘zich verder te willen verbeteren totdat hij onvermijdelijk een major wint’. Ook afgezien van het taalprobleem is het niet makkelijk converseren met deze Koreaan. Hij is te aardig en te bescheiden. Hij spreekt vol bewondering over anderen, terwijl hij op de laatste wereldranglijst is gestegen naar de twaalfde plek.
K.J. Choi heet eigenlijk Choi Kyung-Ju. Maar met die naam krijg je geen officiële fansite en worden Nike en Coca Cola niet snel je sponsor. Daarom heeft hij de afkorting K.J. aangenomen. Dat klinkt. Zeker op de Amerikaanse tour, waar de dollars voor het oprapen liggen.
K.J. speelt morgen in de derde ronde van het Britse Open in het laatste paar met de Spanjaard Sergio Garcia die gisteren zijn leidinggevende positie consolideerde. Garcia speelde gelijk aan de baan en bleef daardoor op zes onder par staan. Choi was een van de weinigen die er vrijdag in slaagden zich te verbeteren. Hij speelde een ronde van 69 en kwam daardoor op vier onder par. De rossige Spanjaard Jiminez en de Canadees Mike Weir staan samen op de derde plek. Tiger Woods is ver van een derde achtereenvolgende The Open-titel verwijderd. Hij produceerde nogal wat afzwaaiers en kwam uiteindelijk uit op een score van 74. Hiermee kelderde hij op de ranglijst. Woods staat zeven slagen achter op Garcia. Vooralsnog boezemt de status van de Amerikaan de concurrentie meer angst in dan zijn vorm.
Veel spelers klaagden vrijdag over de omstandigheden. Op de televisie leek het zonnig. Maar op de course zelf was de wind niet alleen lastig, maar ook bitter koud. Morgen is het anders: dan zal het gaan plenzen. Woods kijkt er niet naar uit. (20-7-2007)

Oh ja, alles is duur.

Schotten zijn handige zakenlieden. De B&B’s in de buurt van Carnoustie buiten hun machtspositie tijdens The Open slim uit. Ze vragen zonder blikken of blozen 250 tot 300 pond voor een overnachting, terwijl een B&B hier normaliter niet meer dan 40 pond kost. Zelf betaal ik 110 pond per nacht, maar dan zit ik wel vijftien mijl van de course in Newport-on-Tay, ten zuiden van Dundee. Aanvankelijk had ik een B&B geboekt voor 60 pond per nacht, maar op het laatste moment beweerde de eigenaresse dat die overboekt was. ‘Helaas’. ‘Maar heb ik geen recht op die kamer?’ ‘Nee, leest u het contract maar na.’

GOLF GROTER DAN WIELRENNEN

Is het Britse Open een groter evenement dan de Tour de France? Er wordt in golf tenminste geen doping gebruikt, had ik twee dagen geleden kunnen beweren. Maar die vlieger gaat niet meer. Er moeten andere argumenten worden gevonden. Er spelen veel meer mensen golf dan die voor hun lol hard fietsen. Het aantal deelnemers aan de Tour de France is iets groter, maar dat aan het Britse Open is met al zijn Aziaten meer internationaal gespreid. Er gaat in golf ook veel meer geld om. De winnaar van de Tour de France krijgt een cheque van 450 duizend waar hij zich drie weken te pletter voor moet fietsen, die van het Britse Open krijgt voor vier dagen een balletje slaan ruim 1 miljoen euro. Het British Open is verder veel ouder dan de Tour de France. Het begon al in 1860, terwijl de Tour in 1903 voor het eerst werd gehouden. Misschien zijn golfers minder atletisch – er wordt buiten het oog van de camera’s zelfs volop gerookt en sommigen (John Daly) zijn eigenlijk te dik – maar wel meer technisch geschoold. Culturen verschillen en sportculturen nog meer. Toen ik woensdag vertrok uit Nederland, bestond The Open daar niet. Golf is in het vlakke kikkerland nog altijd iets in de marge, hoeveel Nederlanders het inmiddels ook spelen. Wie windt zich daar op voorhand op over de kansen van Goosen en Garcia? Toen ik woensdagmiddag hier in Schotland arriveerde, bestond de Tour ineens niet meer. Niemand in Carnoustie kent Mayo, Valverde of Rasmussen. Ineens is er maar een ding heilig, het kleine balletje dat van grote afstand in een bijna onzichtbaar gaatje moet eindigen. Ach, het golf is hier heilig. Het blijkt wel uit de kerkgebouwen rond Carnoustie die hun geloof met de sport propageren. Op spandoeken aan de kerkmuren staan de slogans: “Tee Up With Jesus’, ‘Take the Fairway to Heaven’ en ‘Make Christ Your Caddie’. Kom daar nu eens voor in in de Tour de France. (20-7-2007)

SPANJAARD SERGIO GARCIA LEIDT DE DANS

Sergio Garcia – al eerder het eeuwige talent genoemd – heeft op de eerste dag van het Britse Open de leiding genomen. De publiekslieveling uit Spanje voltooide de 18 holes in 65 slagen, zes onder par. Hiermee bleef hij de Ier Paul McGinley twee slagen voor. Dat betekent dat de Europeanen zoals beloofd het voortouw hebben genomen. Na acht jaar willen ze weer een keer een majortitel veroveren. Maar het veld ligt heel dicht bij elkaar. Bijna dertig spelers scoorden onder par – iets wat tijdens de laatste majors niet meer was voorgekomen. In tegenstelling tot andere courses is Carnoustie juist makkelijker geworden. Verwacht wordt dat de cut morgen op +1 of +2 zal liggen. Tiger Woods is nog altijd in de race. De Amerikaan begon donderdagmorgen in de regen, maar maakte niettemin een voortvarende start met een eagle op de zesde hole. In de laatste negen holes was hij echter minder goed op dreef. Hij eindigde op -2, een gedeelde achtste plaats. Woods staat daarmee een slag achter op de de pas 18-jarige Ierse amateur Rory McIllroy die verrassend -3 scoorde. Het weer in Carnoustie was somber, maar de wind was niet echt een spelbreker zodat de scores laag konden blijven. (19-7-2007)

Wie durfde op Carnoustie het D-woord nog te noemen. Golf en doping. Behalve de bejaarde Zuid-Afrikaan Gary Player kunnen weinigen zich er iets bij voorstellen. Met steroïden zouden spelers misschien verder kunnen slaan. Maar dat kunnen ze tegenwoordig ook legaal dankzij betere en langere clubs. De meeste golfers willen juist met meer precisie slaan en daar is nog geen stimulerend middel voor gevonden.Na afloop van hun ronde riepen de spelers massaal dat hun sport ‘clean’ is of weigerden ze zelfs over doping te praten. Er was op Carnoustie nogal wat irritatie dat Player het juist aan de vooravond van een groot toernooi naar buiten had gebracht. Retief Goosen – een landgenoot van Player – zei verbolgen te zijn en eiste dat hij ook ‘namen en rugnummers’ zou noemen. ‘Je kunt niet zo maar wat beweren´, aldus Goosen.
Ernie Els - een andere topper uit dit land - wilde er ook weinig woorden aan vuilmaken. 'Er is niets aan de hand. Sommige spelers gebruiken medicijnen vanwege blessures. Ik heb iets tegen rugpijn. Maar dat heeft niets met doping te maken.'
Maar om iedere schijn te vermijden zeiden alle spelers wel dat ze voorstander zijn van dopingcontroles. Eindelijk wordt golf – laatdukend knikkeren voor volwassen mannen en vrouwen genoemd - nog een echte sport.

DOPING NU OOK GESPREK OP DE GOLFBAAN

De BBC heeft de uitzendingen nog niet gestaakt, maar doping is nu ook het gesprek van de dag op Carnoustie, waar vanmorgen in de stromende regen het Britse Open is begonnen. Gary Player, een van de grote sterren van weleer, zegt dat er ook in deze sport doping wordt gebruikt. De 71-jarige Zuid-Afrikaan die in zijn carrière negen majors won – waaronder drie keer het Britse Open – zegt dat ‘zeker tien mannen iets gebruiken’. ‘Het kunnen er meer zijn, maar het zijn er al vast niet minder. Twee mensen op de tour hebben het zelfs bekend’, aldus Player.

Player beweert dat dokters ook hem hebben aangeraden stimulerende middelen te gebruiken waaronder HGH, een menselijk groeihormoon. ‘Hij zei dat ik er sterker door zou worden. Ik zou de bal zeker dertig tot veertig yards verder kunnen gaan slaan.’

In golf zijn dopingtesten nog ongebruikelijk. Op de Amerikaanse tour is men bezig een lijst met verboden stimulerende middelen samen te stellen. Op de Europese Tour hoopt men volgend jaar een dopingbeleid te formuleren. De International Golf Federation (IGF) testte vorig jaar tijdens het wereldkampioenschap voor amateurs de deelnemers. Op dit toernooi, dat overigens werd gewonnen door Nederland, werden geen dopinggevallen gevonden. Tiger Woods is een voorstander van dopingcontrolen in golf. ‘Maar ik denk niet dat er spelers zijn die doping gebruiken’, zei de Amerikaanse nummer één van de wereld. (19-7-2007)

Vandaag begint op Carnoustie bij het Schotse Dundee het Britse Open, de enige golfmajor in Europa. In 1999 greep hier voor het laatst een Europeaan een majortitel

EUROPESE GOLFERS ZIJN TE AARDIG VOOR ELKAAR

‘Europeanen. Of ze teren te veel op hun overwinning in de Ryder Cup of ze sparen zich voor die cup.’

De Amerikaan Jack Nicklaus, vooralsnog de beste golfer uit de geschiedenis, maakte er deze week maar een grapje over . De golfers uit Europa die de Amerikanen telkens vernederen in de strijd om de Ryder Cup – de tweejaarlijkse ontmoeting tussen de beste golfers van beide continenten – komen er in de zogenoemde majors (de vier meest prestigieuze golftoernooien: US Masters, US Open, US PGA en Britse Open) al acht jaar lang niet aan te pas. Het is nu 31 majors geleden dat voor het laatst een Europeaan een grand slam in het golf won.

In het Britse Open van 1999 versloeg de Schot Paul Lawrie de Fransman Jean van de Velde die op de achttiende hole een voorsprong van drie slagen verspeelde. Iedere golfliefhebber heeft het beeld van de Fransman die de broek opstroopte in een wanhopige poging een bal uit het water te slaan nog helder voor ogen staan.

De strijd vond toen plaats op het Schotse Carnoustie, dezelfde course waar dit jaar ook het Britse Open zal worden gehouden. En de vraag is of de Europeanen eindelijk zullen kunnen toeslaan. Met vijftien spelers in de top-vijftig van de wereld is Europa in de breedte zelden zo sterk geweest.

Nick Faldo, een van de leden van de gouden generatie van Europese majorwinnaars uit de jaren tachtig en negentig (samen met Sandy Lyle, Bernard Langer, Ian Woosnman en de deze week afgezwaaide Seve Ballesteros) denkt dat de Europeanen van nu echter ‘te veel een vriendenclub vormen’. ‘Misschien is het te gezellig. Wij waren niet zo aardig voor elkaar. Wij moesten winnen om een pensioen op te bouwen. Nu verdien je al voldoende geld als je de cut haalt.’

Robert-Jan Derksen, de beste Nederlandse golfer van dit moment, denkt juist dat de druk voor de Europeanen op de majors te groot is. ‘De Britse Open vindt plaats op een links-course. De Amerikanen die parkgolf spelen, denken dat bij voorbaat niet te kunnen. Ze komen zonder verwachting naar Europa. Ze zijn onbevangen. En misschien winnen ze daardoor telkens’, vermoedt hij.

De Amerikaanse golfroutinier Tom Lehman noemt het ‘schokkend’ dat Europa al acht jaar lang geen major-winnaar heeft gehad. Lehman, die vorig jaar aanvoerder was van het Amerikaanse Ryder Cup-team dat in Ierland met 18-9 werd verpletterd in de strijd om de Ryder Cup, zegt er geen verklaring voor te kunnen geven. ‘Ik zou niet durven wedden tegen een Europese winnaar. Colin Montgomerie verdient een titel, Paul Casey is een ster. Lee Westwood speelt goed en zelfs Darren Clarke is weer op de terugweg.’

Topfavoriet blijft natuurlijk wel een Amerikaan. Tiger Woods won de twee laatste edities van het Britse Open – op de Old Course van St. Andrews in 2005 en op Hoylake bij Liverpool vorig jaar – en gaat voor een derde achtereenvolgende titel waarmee hij het record uit de jaren vijftig van Peter Thomson hoopt te evenaren.

Woods, net vader geworden, arriveerde zondag al in Carnoustie. Hij jaagt op zijn dertiende majortitel, waarmee hij er nog maar vijf achter op Nicklaus zou liggen. Maar dit jaar lijkt zijn suprematie minder groot. Bij de US Masters en US Open eindigde hij als tweede: respectievelijk achter de uit hun slof schietende Amerikaan Zach Johnson en de Argentijn Angel Cabrera.

Hij toonde zich zeer tevreden over de course. 'Die is fair. De holes zijn langer maar de greens zijn beter', stelde hij vast. In 1999 toen Woods hier gedeeld zevende werd, was er nog veel kritiek op de baan. Op de vraag of de Europeanen te lief voor elkaar zijn, zoals Faldo beweerde, haalde Woods de schouders op. ‘Ik heb ook veel vrienden op de tour. Maar het spel is veranderd. Toen Nick speelde moest je winnen om te worden opgemerkt en geld te verdienen. Nu kun je al een één miljoen dollar verdienen met plekken bij de eerste tien. Golf is een mooi leven.’ (18-7-2007)

Geplaatst in de Volkskrant van 19 juli

Nederlanders doen niet mee aan de British Open. Van de twee Nederlandse golfers op de Europese tour slaagde Maarten Lafeber er niet in zich te kwalificeren. Robert-Jan Derksen – 46^ste op de ranglijst van de Europese Tour – heeft zich niet eens proberen te kwalificeren voor dit toernooi. Hij deed links-golf in het verleden wel af als ‘een knikkerspel’ waarbij geluk een te grote rol speelt. ‘Ik wil er spelen, maar dan alleen als ik mij daarvoor rechtstreeks kan plaatsen op grond van mijn plek op de wereldranglijst. Ik heb geen zin in een kwalificatietoernooi waarmee je met honderden voor een enkel plaatsje strijd.’ Derksen staat nu rond de tweehonderdste plaats op de wereldranglijst. Hoewel hij dit jaar regelmatig heeft gepresteerd en bijna telkens de cut haalde, is zijn klassering nog veel te laag. Hij zal een toernooi moeten winnen om een sprong in de tophonderd te maken waarmee rechtstreekse kwalificatie wordt afgedwongen.