|
|
Op deze pagina columns van Arthur Krebbers.
COLUMN ARTHUR KREBBERS OVER STUDEREN IN ENGELAND
PLAGIAAT
Britse studies
Als Britse student word je niet graag beschuldigd van plagiaat. Het gevolg is namelijk een serie zware verhoren. Hoewel het delict moeilijk te bewijzen valt, zit je er toch niet voor je plezier. Je moet het opnemen tegen een jury vol argwanende professoren, met vaak als enige ondersteuning een onervaren, eenentwintigjarig bestuurslid van de studentenvakbond.
Aankomende studenten zouden zich wel twee keer moeten bedenken, eer ze dingen ‘jatten’. Toch blijkt juist dat juist zij vooral al flink knippen en plakken. Onlangs kwam een opvallend onderzoek naar aanmeldingsformulieren voor universiteiten aan het licht. Centraal hierin stond het personal statement, een persoonlijke motivatietekst die iedere aankomende student wordt geacht te schrijven. De gedachtegang: door middel van deze vierhonderd woorden kun je je aanmelding motiveren door te vertellen over je ervaringen of passie voor een bepaald vak. De realiteit: de teksten worden steeds homogener.
Uit het rapport van het softwarebedrijf CFL Development blijkt dat een groeiend aantal middelbare scholieren adviesteksten op het internet letterlijk zijn gaan overnemen. Deze gemakzucht leidt tot absurde situaties. Zo claimden 370 potentiële studenten dat hun interesse voor biologie werd gewekt door enkele jaren met hun “honderdjarige grootvader” in huis te hebben gewoond. "Dit heeft bij mij een bijzondere interesse opgewekt voor de zwaktes van het menselijk lichaam." aldus de standaard motivatie. Of neem scheikunde. 240 formulieren verwijzen naar een "mislukte scheikundeproef waarbij ik een gat in mijn pyjama brandde". Uit de 50.000 bestudeerde statements blijkt 5 procent overgenomen zinnen te bevatten.
Zelfs de meest doorgewinterde statistici kunnen er niet omheen: hier is sprake van massale plagiaat. Hoe is het zover gekomen, vragen kenners zich af. Velen zien de oorzaak in wat wordt gezien als de verloedering van het onderwijs. Net als in veel andere westerse landen – waaronder Nederland – wordt in Engeland onderwijs steeds meer gedomineerd door het internet. Het gros van de leerlingen maakt gebruikt van online bronnen als hulpmiddelen voor opstellen en ander huiswerk.
Deze rappe digitalisering gaat gepaard met een moderne pedagogische stroming. Leerlingen worden steeds minder feiten bijgebracht, maar leren zogenaamde ‘technieken’ om aan deze feiten te komen. Het gevolg – aldus academici – is een vermindering van de algemene kennis. Zo ontstaat een generatie die denken dat de D-day landingen aan het einde van de oorlog plaatsvonden, niet weten wanneer koningin Victoria regeerde of hoeveel vrouwen de beruchte monarch Henry VIII had.
Anderen leggen de nadruk op de commercialisering van het schoolwerk. Met de opkomst van het internet is het steeds gemakkelijker om een eigen adviesservice te beginnen, en voor aanzienlijke bedragen opstellen over het www aan te bieden. Rijkere, gemakzuchtige tieners maken hier gretig gebruik van. Aangezien veel van hun vrienden dit ook doen, vinden ze het doodnormaal De betekenis van het woord ‘plagiaat’ is hen vreemd.
Tenslotte is er een groep experts die de beschuldigende vinger naar de regering wijst. Volgens werken de ambitieuze doelstellingen van de sociaaldemocratische regeringspartij contraproductief. Blair kondigde enkele jaren geleden aan 60% van de achtienjarigen door universiteit te willen loodsen. Het gevolg: een vrije val van het universiteitsniveau. Zo zijn alle oorspronkelijk HBO instellingen omgedoopt tot universiteiten en steeds meer departementen richten zich op ‘pret-studies’, de zogenaamde ‘Mickey Mouse degrees’. Zo lanceerde Staffordshire universiteit in 2000 een studie gericht op David Beckham.
Als deze ontwikkeling doorzet kan ook deze, niet als al te pienter bekend staande voetballer, naar de universiteit. Zolang hij maar niet verwijst naar een of ander gat in zijn pyjama (12-4-2007)
HUTSPOT
Die paar inches langer…
Na een paar weken me in Nederland bevonden te hebben, vind ik het altijd heerlijk om me weer eens onder Engels gezelschap te bevinden. Hiervoor zijn vele redenen te noemen. Ik mis de thee, de beleefdheid, of gewoon de mooie taal. Maar een ding is net wat anders. Dat gaat nog net iets meer over de eigen ego. Onder Engels gezelschap voel je je namelijk als gemiddelde Hollander toch een reus van een persoon.
Het is net alsof die vlucht, of boottocht over de Noordzee je een paar inches doet groeien. In Nederland lijkt alles en iedereen boven je uit te torenen, als de skyline van New York, en ben je eenvoudigweg een van de vele langen. Uit onderzoek blijkt nog steeds dat Hollanders gemiddeld de langste mensen ter wereld zijn. De spinazie en hutspot met worst zijn toch ergens goed voor! Al is deze positie wellicht ook niet van lange duur: de jongere Aziatische generaties groeien nu ook als kool.
d.d. 7-3-2007
HOLLAND PARK
Een avondje stappen op z’n Brits
Wie een weekendje weg gaat naar Londen, strijkt al snel neer in dezelfde toeristische hotspots. Covent Garden, Leicester Square en Soho zitten ‘s zomers nokkievol met drommen Nederlandse feestgangers. Soms zijn hier zelfs speciale uitgaansgelegenheden voor op poten gezet. Het Nederlands Café ‘de Hems’ in Chinatown is er zo een.Maar de Engelandvaarder die echt wil integreren in het Britse nachtleven, zal zijn horizon toch verder moeten verbreden. Een flinke slok Britse bier en een deelname aan een pub quiz met vragen over cricket en rugby volstaan niet. Bij deze een speciaal arrangement dat ik zou aanbevelen.
16.30: Afternoon tea
Het gat tussen de lunch en het avondeten wordt door sjieke Engelsen meestal opgevuld met thee en wat lekkers. In Londen is dat een big business geworden. Hotels zoals Ritz en de Savoy bieden speciale luxeuze ‘high teas’ aan, bestaande uit een assortiment van meer dan dertig (!) verschillende soorten thee, gebakjes, komkommersandwiches en scones, en als kers op de pudding een glas champagne. Kosten: zo’n 60 euro per persoon.
18.00: pre-Theatre dinner
De verschillende Londense dinergangers kunnen gescheiden worden in drie groepen (op chronologische volgorde): pre-theater-gangers, ‘gewone’ dineerders, en post-theatergangers. Een zogenaamd pre-theater menu is dagelijks brood voor veel horeca-gelegenheden: het biedt snelle en lekkere kost voor de Nederlander die toch gewoon rond 6 uur wil eten.
20.00: Tube station party
Hoe oppervlakkig hij voor buitenstaanders ook lijkt, de Britse cultuur heeft veel te bieden. Zo blijf je –zelfs na enkele jaren studie in hartje Londen – nieuwigheden ontdekken. Afgelopen week werd ik uitgenodigd voor een waar Engelse cult-feest: een ‘Tube station party’. Het concept: je gaat verkleed als een Londens metrostation en betaalt – afhankelijk van de zone waarin je zit – een gedifferentieerde entreeprijs. Populaire outfits zijn ‘Green-wi(t)ch’ (‘groene heks’) en ‘Angel’ (‘Engeland’). Mijn eigen vertoning? ‘ Holland Park ’.
23.00: Indie night
Als bekroning op de avond kan een indie performance niet misstaan. Het muziekgenre behoort tot de fundamenten van de gemoedstoestand van veel Britten: het vat hun manier van denken en leven samen in soms melancholische, soms uitbundige nummers. Het genre doet haast alleen maar aan gitaren en bandleden zijn vrijwel allemaal mannelijk. Zo nu en dan waait er ook wat over naar de rest van Europa – zoals Oasis, of nu de Atomic Monkeys. Een echte aanrader.
d.d. 18-1-2007
MEET EN GREET
Ontmoetingen met ‘cocktails’
Als student in een internationale hub krijg je regelmatig te maken met mensen van allerlei culturele achtergronden.
De LSE is al helemaal een kosmopolitische omgeving. Elke universiteit houdt de buitenwereld graag voor dat zij veel studenten van overzee heeft . Dit is immers goed voor het imago en levert een aantal extra duiten op, gezien de exorbitante collegegelden voor internationale studenten.
Bij onze universiteit vormen de niet-Engelsen echter een absolute meerderheid. Binnen het bestuur van de studentenvereniging is er daarom een speciale ‘international students officer’. De talen die je dagelijks om je heen hoort doen vermoeden dat je je werkelijk in een ‘global village’ bevindt. Alleen in het VN hoofdkwartier zul je een nog diverser gezelschap collegea om je heen hebben, zo stellen trotse academici.
Een kennismakingsgesprek bij een receptie of feest verloopt dan ook wat gecompliceerder dan bij het gemiddelde korpsbal. Bij de vraag ‘Waar kom je vandaan?’ moet je een mindiale blik hebben. Je zult over een aardig uitgebreide topografische kennis moeten beschikken om ook maar iets zinvols over het thuisland van je gesprekspartner te kunnen melden. Jullie gedeelde interesses zullen zich vaak beperken tot internationale politiek en cultuur.
Daarnaast zijn er veel voorkomende valstrikken. Vraag een Amerikaans-klinkend iemand nooit of hij uit de Verenigde Staten komt. Al praat hij vrijwel geheel uit z’n neus, het kan nog altijd een fiere Canadees zijn. En als iemand zichzelf beschrijft als ‘Cypriotisch’, stel dan nooit de vervolgvraag: ‘Turks of Grieks-Cypriotisch?’. In 99 procent van de gevallen luidt het devies: ‘niet gegokt is altijd raak’. De kans dat je er helemaal naast zit is gewoon te groot. Of je raakt een gevoelige snaar: Stel je bijvoorbeeld voor dat iemand jou vergist voor een Duitser of een Belg.
Een tweede bijkomstigheid is een mogelijke kloof tussen iemand’s nationale en culturele achtergrond. Vandaar dat het altijd handig is om verder te vragen naar de geboorteplaatsen en nationaliteiten van de ouders. Zo kom je er vanzelf achter of iemand bijvoorbeeld een ‘British-Asian’ is, of een ‘BBC’ (‘British Born Chinese’).
Tenslotte nog een waarschuwing. Met de rappe globalisering en verhoogde internationale mobiliteit ontstaan er ook steeds meer multiculturele huishoudens. Bij de LSE worden deze soms denigrerend de ‘cocktails’ genoemd: geboren in land A, verhuist naar land B, paspoorten van land C en D, spreekt de taal van land E en wil graag gaan werken in land F. Een korte ‘meet en greet’ kan zo uitgroeien tot een mondeling CV.
Arthur Krebbers
d.d. 11-12-2006
WIT VOETJE
Studentenpolitiek
Het is een koele woensdagochtend. Rond de klok van acht verken ik met campagneleider Cliff het territorium van de dag: de hoofdstraat van de universiteitscampus. Vandaag en morgen vinden de verkiezingen plaats voor studentenvertegenwoordigers in verschillende schoolcommissies. Onder het motto ‘Energy, Enthusiasm, Excellence’ heb ik mij kandidaat gesteld voor de Court of Governors, een soort van board of directors van de universiteit.
De komende 48 uur zijn dus van essentieel belang. Want, zoals invloedrijke oudgediendenden al jarenlang zeggen, studentenpolitiek wordt in Engeland heel serieus genomen. Het is de kweekvijver voor de toekomstige generatie ‘MPs’. Zo waren zowel Gordon Brown (huidige minister van Financiën en gedoodverfde opvolger van Blair) en Jack Straw (voormalig minister van Buitenlandse Zaken) voorzitters van hun studentenunie. En de laatste Nederlander die als vertegenwoordiger fungeerde bij de LSE studentenvakbond? Michiel van Hulten, die begin jaren ’90 general secretary was en nu aan het roer staat van de Partij van de Arbeid.
De landelijke fenomenen rond de verkiezingsdag vinden dan ook hier plaats. Alleen dan op kleine schaal. Zo heb je hier ook de rancuneuze pers – in de vorm van de studentenkrant – die door middel van anonieme columns en gossip-pagina’s zoveel mogelijk ingewijden zwart maakt. Elke kandidaat krijgt wel een eigen bijnaam en een ‘politiek platform’ (links, rechts, midden, seculier, religieus, nationalistisch etc.) toegedicht.
De gemiddelde 19-jarige weet alleen zelden precies waar hij zich op het politieke spectrum bevindt. Bij het vinden van supporters is dit een zware handicap. Van de kleine groep studenten die steevast stemmen is namelijk het merendeel verbonden aan een bepaalde ‘block vote’: de Conservatieven, de ‘Groenen’, socialisten, liberalen, Moslims, Christenen, anti-globalisten, pro-Palestina activisten enzovoort. Om een wit voetje bij een van hen te halen moet je dus ferme taal uitspreken: vechten tegen ‘de Israelische bezetting’, voor ‘verdere economische liberalisatie’, tegen ‘de kapitalistische hegemonie’, voor ‘solidariteit met Castro’ – en dat allemaal binnen de contouren van de eigen campus!
Gelukkig is het electorale terrein niet louter gereserveerd voor politieke dieren. Zonder een gezonde portie populisme kom je immers nergens. Verkiezingen worden daarom vaak gezien als ‘popularity contests’: wie heeft de meeste vrienden? wie ziet er het leukst uit?
In mijn geval is dat gelukkig goed gekomen. Met een comfortabele meerderheid veroverde ik afgelopen maand een zetel bij de Court of Governors. De posters, het campagneteam en de gratis koekjes hebben hun werk gedaan. En nu kan de echte klus beginnen
Arthur Krebbers
d.d. 6-11-2006
CHEERS!
Een insiders rondleiding door campus
Welkom, nieuwe studenten! Mijn naam is Arthur Krebbers, ik ben een derde jaars student filosofie en economie aan de London School of Economics, en zal jullie vandaag een beknopte tour langs de verschillende universiteitsgebouwen aanbieden. Zijn er nog vragen?
Mooi, dan beginnen we meteen. Voor jullie staat het kloppend hart van de campus: de bibliotheek. Of eigenlijk de mediatheek, gezien het hoge aantal personal computers. Studenten komen hier veelal om even de e-mail te controleren. Wie nog een paar minuutjes over heeft, besluit wellicht in een stoffige publicatie te duiken.
Rond april/mei, zodra het ‘examen-seizoen’ van start gaat, is het een drukte van jewelste. De bieb is dan 24-uur per dag open, en ijverige studenten bivakkeren hier dan ook rond de klok. Afgelopen jaar voerden zelfs enkele post graduates campagne voor het installeren van een serie stapelbedden.
De volgende halte is het medisch centrum. Iedere student, ongeacht afkomst, kan zich laten registreren bij de National Health Service. Tegenwoordig gaat dat eenvoudigweg door middel van enkele muisklikken op het wereldwijde web. Regel dit zo snel mogelijk! In de komende weken zullen veel van jullie een beroep moeten doen op deze dienstverlening. Aan het begin het academisch jaar heerst namelijk de onverbiddelijke freshers’ flu – het resultaat van het losse ‘socialisen’ van studenten van alle hoeken van de wereld, aangemoedigd door veel drank en weinig slaap.
Een ander belangrijk departement is de student services. Zij helpen je met vragen van academische en financiële aard, bijvoorbeeld de betaling van je collegeld. Ook assisteren zij bij schrijnende gevallen. Zo was er eind afgelopen jaar een Russische student die drie van zijn eindexamens moest laten uittypen wegens gebrekkig handschrift. Enig nadeel: zijn visa moest nog worden verlengd. Deze arme jongen moest dus snel een retourtje Moskou regelen – en de vakantie naar Ibiza ietwat uitstellen.
Tegenover vinden jullie de ‘on-campus’ boekwinkel. De leiding van het filiaal beschikt over de diverse reading lists en heeft alle noodzakelijke tekstboeken prominent uitgestald. Helaas hangt hier wel een aardig prijskaartje aan vast. Voor de vrekkig ingestelde student zou ik de lokale tweedehands boekwinkel aanbevelen. Of anders kun je een kijkje nemen bij de verschillende mededelingenborden – waar alumni hun collecties gebundeld papier te koop aanbieden.
Laat ik jullie tenslotte nog even langs de universiteits-bar brengen. Oorspronkelijk was deze ingericht als een echte engelse pub, maar inmiddels is hij ontwikkeld tot een ‘continental-style’ lounge. Gelukkig worden alcoholische dranken hier nog altijd verkocht tegen absolute bodemprijzen – althans voor Londense begrippen. Al vanaf 11 uur ’s ochtends vloeit er bier uit de tap, dus tast vooral toe! En wees gerust: je kunt hier tegelijkertijd ook meteen je studiewerk verrichten.
Arthur Krebbers
d.d. 8-10-2006
|
|
