Op deze pagina informatie over reizen naar en in Engeland.        

DON'T GO THERE!!! ECHT NIET?

Het dagblad The Guardian heeft de twaalf de meest teleurstellende toeristische trekpleisters van het land geselecteerd? Is Eigenzinnig Koninkrijk het hiermee eens of oneens. Stonehenge in Wiltshire. The Guardian: 'Het probleem is dat het te klein is. Het lijkt wel Madurodam. Piramides, tempels, beroemde mensen

– ze blijken altijd kleiner te zijn dan is voorgespiegeld. Maar Stonehenge is absurd klein. Misschien hebben de Britten ze als kind geïdealiseerd toen ze er op schoolreisje naartoe gingen. En nu valt het erg tegen. Nadeel is dat er nu een hek omheen staat en dat het langsrazende verkeer ook niet echt helpt.'
MEE EENS.
EK: ‘Afgezien van de druides en hippies bij de zonnewende voegt het niet veel toe aan de Hunnebedden. Ongeveer net zo oud.’

John O’Groats, Schotland 

The Guardian: 'Het is een hele toer om in het meest noordoostelijke puntje van Schotland te komen en het resultaat is een rijtje witte huizen. Er zijn souvenirwinkeltjes, het eerste en het laatste huis en een bordje waarop staat hoe ver je van de beschaafde wereld bent. En voor de rest is er niets dan moerasland.'
MEE EENS
EK:‘Afgelegen oord waar het alleen maar regent en waait. Kom nooit boven Inverness of vlieg naar Orkney.’

London Eye, Londen 

The Guardian: ‘Een dagtrip met de kinderen. Vergeet het maar. Eerst de rijen en dan de prijzen: 15 pond per persoon. En wat krijg je ervoor: geen vlucht in de ruimte. Je gaat omhoog en een half uur later ben je weer beneden. Je kunt zoveel keer zeggen ‘kijk, daar is de Big Ben’ dat het nieuwtje er snel af is. Naar tien minuten beginnen de kinderen zich al te vervelen en vragen “wanneer het afgelopen is?”
NIET HELEMAAL MEE EENS

EK: ‘Ik vind de langzame omwenteling juist heel prettig. Het is een stuk beter dan elk ander reuzenrad, zoals de Yorkshire Wheel. Londen is uit de lucht prachtig en je kunt behalve de Big Ben ook de rest van de stad zien: St. Pauls, Canary Wharf en zelfs Crystal Palace of de Thames Barrier.’

Tate Modern, Londen 

The Guardian: 'Het is de helling. Elke keer als ik afdaal naar Tate Modern, gaan mijn geesten mee naar beneden. Net als Orpheus. Ik hoop later uit deze ruimte op te stijgen met iets speciaals. Maar meestal resteert slechts migraine. Afgelopen week wilde ik de nieuwe indeling zien, maar ik moest voor de toeristen de Rothko-kamer in vluchten. Nergens in Londen is de wurggreep van de toeristen rond de kunst zo erg.'
VOLSTREKT MEE ONEENS
EK: ‘Eindelijk een museum voor moderne kunst dat niet elitair is en iedereen welkom heet. Het is zo enorm dat er altijd ruimte en stilte te vinden is. En ik heb prachtige dingen gezien zoals de rode zon van Olafur Eliasson. En het afdalen naar het museum is al iets heel speciaals.’

Tales of Robin Hood, Nottingham

The Guardian: 'In wat op een hedendaags winkelcentrum lijkt in het hart van Nottingham, lonkt een mysterieuze wereld waar legendes en avontuur te vinden zijn. The Tales of Robin Hood (‘Verhalen over Robin Hood’) kost 7,95 voor volwassenen en 5,95 voor kinderen. Mijn dochter wist niet of het angstwekkend of saai was. Ongelooflijk genoeg wist het management iemand van het koningshuis te strikken om het te openen. Majesteit, dat moet het koninklijke merk hebben beschadigd en uw familie in diskrediet hebben gebracht.'
HELEMAAL MEE EENS
EK: ‘De krant is nog mild. En Robin Hood heeft natuurlijk niet bestaan. Puur Hollywood. Blijf thuis en huur de films met Errol Flynn of Kevin Costner.’

Eden Project, Cornwall 

The Guardian: 'Als je de grote glasbollen van veraf ziet glimmen, denk je wauw; ‘space age’. Maar dat is meteen het hoogtepunt.
Je betaalt 13,80 pond voor een soort enorm tuincentrum, alleen is het niet zo goed als een tuincentrum omdat je de spullen niet kunt kopen. De bollen zijn eigenlijk niet meer dan kassen. Een heeft er veel kruiden in, net als ik heb in de achtertuin. De ander veel tropische planten, maar die is erg warm. Het is een grote tuin vol planten en dat is leuk als je van planten houdt. De winkel is goed en het café ook, maar hoe Cornwall het kan promoten als een wereldklasse toeristenattractie is mij onduidelijk.' ONEENS
EK: ‘Het is gedaan door een Nederlander en die moet ik beschermen. En het is wel degelijk educatief. En Cornwall moet toch ook iets echt toeristisch hebben. Het is tenminste beter dan Land’s End.’

Edinburgh Castle, Schotland 

The Guardian: 'Zoals ieder kind ze tekent, hebben kastelen torentjes en kantelen, een muur en een gracht. Edinburgh Castle lijkt zo weinig op een kasteel dat Amerikaanse toeristen die ervoor staan vragen waar ‘Edinboro cassel’ is. Het antwoord is natuurlijk: voor u. Het kasteel is een misdaad tegen het voorstellingsvermogen. En dat is er de toegangsprijs van ruim tien pond. En de goedkoopheid van de Schotse kroonjuwelen. De begraafplaats is aardig, maar daar betaal je geen tien pond voor.’
MEE EENS
EK: ‘Ik heb in bijna zeven jaar Engeland zoveel kastelen gezien dat ze mijn neus uitkomen en allemaal op elkaar beginnen te lijken. Aub, geen harnassen meer, zwaarden en vooral geen portretten van Hendrik VIII of Mary, queen of Scots.’

Hayworth, West Yorkshire 

The Guardian: 'Hadden de Brontë’s zelf maar een getalenteerde buren gehad – dat is alles wat ik kan zeggen. Als ik over de keien van Hayworth loop en met de Brontë-potpourri wordt geconfronteerd, denk ik dat nog nooit een plaats zo overdreven is geweest over zijn eerste familie.
Er is gewoon hier geen ruimte. De pastorie heeft mooie dingen om te laten zien, maar meestal sta je in de rij. Het hele punt van de moors rond Hayworth was de wilde vrijheid, maar nu is die volgezet met allerlei borden in Japans en Engels. Parkeren is ingewikkeld en hoewel de stoomtrein van Keighley aardig is, moet je er niet komen.’
ONEENS
EK: ‘Ik liep in juni maar met een paar mensen in de pastorie en kon vlak voor de deur parkeren. En Hayworth is lang niet zo toeristisch als ik vreesde. Het plaatsje is ongeveer het enige pittoreske van heel West-Yorkshire. En de familiegeschiedenis van de Brontë’s is de fascinerendste en dramatische van alle schrijversfamilies. Het geeft een uniek beeld van de Victoriaanse tijd. Ik had een dag in de pastorie door kunnen brengen. Aan te raden.’

Hampton Court, Londen

The Guardian: 'Ik vertel hoeveel het kost, hoewel dat niet het doel op zichzelf is. Het is 12,30 pond – dat mag wel. Ik houd van de precisie van staatseigendommen. Maar hier zijn mijn bezwaren. De enorme muren buiten maken het fascinerend, maar als je binnen bent is het meer kruidenthee. Het ruikt lekker, maar smaakt nergens naar. De kamers zijn niet indrukwekkender dan die van Cliveden, waar je mag blijven en een receptie mag houden en door mensen aan een versnapering wordt geholpen. Het enige punt is het doolhof.’
GEDEELTELIJK MEE EENS
EK: ‘Te veel van het goede, te veel van hetzelfde en te veel een zoektocht.. En daarnaast de rijen in de coffeeshops…. Hier kan je nooit eens even rustig zitten.’

Madame Tussaud, Londen

The Guardian: 'Ik ben in 1998 een keer in Madame Tussaud geweest en hoorde dat Augusto Pinochet daar elke keer kwam als hij in Londen wapens kocht. Ik ken alleen de rij die altijd rond het gebouw slingert, maar als hij er was zag je die niet. Zo leer je een moordzuchtige dictator kennen. Binnen vond ik een groep oost-Europeanen die perplex naar het wassen beeld van Chris Evans keken. Ik deelde hun verbazing, liep over het versleten tapijt en zag de beroemdheden en wereldleiders en dacht “wat vindt Pinochet hier nu aan”.’ De ultieme domheid is het kijken naar een wassen beeld van Tom Cruise, maar nog erger is het wachten tot je daarvoor aan de beurt bent.’
HELEMAAL MEE EENS
EK: ‘Er zijn geen woorden om de domheid te beschrijven. Je moet er geweest zijn. En liever Tom Cruise dan prinses Anne’

Centre for Alternative Technology, Wales

The Guardian: 'We dachten Europa’s leidende milieucentrum te zien. Dat zou de goede snaar raken. Nuttig voor volwassenen en educatief voor kinderen. Maar toen onze zoon gilde en wegrende van de mond van een gigantische mol, bang geworden door de maag van deze creatie, wisten we dat het fout zat.
Behalve de mol was de door waterkracht aangedreven trein buiten gebruik, het speeltuig was glad en het rook naar de modderige dampige geur van een kampeerterrein van milieu-activisten.'
GEEN MENING
EK: ‘Nooit geweest’.

Blackpool Illuminations

The Guardian: 'De verlichting in Blackpool is in principe een lange heldere verkeersopstopping. Dit simpele en tamelijk langdradige feit heeft niet voorkomen dat we met duizenden in onze jeugdjaren hier met bloedend hart samenkwamen. De lichtjes werden altijd aangestoken door een beroemdheid: in toerbeurt Status Quo en Judith Chambers. Ik kan er nog steeds niet over uit dat elk jaar nog altijd 3,5 miljoen mensen in de zomer naar Blackpool gaan om naar kerstverlichting rond lantaarnpalen te staren. Ook als het gratis is.'
MEE ONEENS
EK ‘Ik ben er altijd eind september als de politici hier congresseren. En ik moet er niet aandenken wat een donker hol en spookstad het zou zijn zonder die verlichting.’

Wie mist EK?

Buiten-Hebriden: ‘Niets te zien, niets te doen. En als helemaal niet mooi’
Buckingham Palace: ‘Geen waar voor je geld’ 
De badplaatsen: ‘Vies, vergane glorie en vol dronken jongeren’ 
Voorstelling in Royal Shakespeare-theater in Stratford-upon-Avon: 'Ooit een Amerikaanse toerist naast je horen snurken.'

Bath: 'Ga gewoon naar Rome' (23-6-2006)

GAAN EN NIET GAAN

Zie verder: Eerdere reisverhalen

IS NESSIE EEN OLIFANT?

Het is een zoveelste theorie. Maar er is meteen grote bijval. Het gevreesde monster van Loch Ness is een circusolifant – geen enge reuzenaal, geen draak, dinosaurus of ander reptiel.
Neil Clark, paleontoloog van de Universiteit van Glasgow, heeft die conclusie getrokken na bestudering van honderden foto’s en ooggetuigenverslagen van het monster.
Clark, die twee jaar lang bezig is geweest met een onderzoek naar de mythe van het monster, suggereert dat Nessie niet meer dan een marketingstunt van een circusimpresario is geweest nadat hij zijn olifanten zich zag wassen in het loch.
In 1933 – het eerste jaar van de serie van ‘moderne waarnemingen’ van het monster – bood Bertam Mills 20 duizend pond aan iemand die erin zou slagen het monster te vangen voor zijn circus in Olympia.
Clark, een paleontoloog die grote faam verwierf doordat hij in 2004 165 miljoen jaren oude voetstappen ontdekte van een dinosaurus op het eiland Skye, zegt dat het monster grotendeels een 20-ste eeuwse uitvinding is. ‘De meeste waarnemingen kwamen voor na 1933 toen de A82 ten westen van Loch Ness werd voltooid.’
Hij heeft alle ooggetuigenverslagen bestudeerd en foto's bekeken. ‘Meestal kan het monster daarop worden verklaard door een golfslag, maar in andere foto's en videoverslagen gevallen is er iets anders te zien: een olifantgrijs dier met een lange nek en een ronde rug. Vooral de foto’s uit 1933 suggereren dat. In die tijd lieten veel circussen hun olifanten uitrusten aan de oevers van Loch Ness. De dieren zwommen ook in het meer’, aldus Clark.

LONDEN IS PLACE TO BE MAAR AFGRIJSLIJK DUUR

Londen is de beste plaats ter wereld voor clubs, theaters en ‘verbeterde’ restaurants. Maar je moet er wel voor betalen.
De nieuwe gids van de Lonely Planet kritiseert Londen als ‘afgrijslijk duur’. De stad heeft het duurste openbaar vervoer en de duurste hotels in de wereld.
Bezoekers moeten er rekening mee houden dat ze veelvuldig het F-woord zullen horen, maar voor de rest kunnen ze respect en tolerantie verwachten. ‘Wat verbazingwekkend is dat de hoofdstad - het oude en moderne, het uitgestrekte en compacte, het boze en het onverschillige, het onverstoorbare Engelse en het toenemende multiculturele – zo goed werkt als het doet.’ Het vooroordeel dat Londenaren ‘gereserveerd, geremd en overbeleefd’ zouden zijn, wordt onzinnig genoemd. De dure huisvesting, het toenemend aantal koffieshops en de verandering van pubs in alcoholische themaparken worden als keerzijde van Londen genoemd. De meest trendy plaatsen in de stad zijn in oost-Londen: Hoxton, Shoreditch en Spitalfields. Victoria wordt onaantrekkelijk genoemd, Chelsea heeft veel van zijn stijl verloren.


NEDERLANDS PALEIS WEER OPEN

Het werd door een Nederlander ontworpen en door een Oranje bewoond: het Dutch House in Londen. In 1818 kwam het paleis leeg te staan en pas nu is het weer zoals het was bedoeld. Kew Palace in Londen, ook wel Dutch House genoemd, gaat na tien jaar weer open voor het publiek. Het koninklijke paleis in de beroemde botanische tuin van Kew Gardens is ingrijpend verbouwd en gerestaureerd. Het paleis werd in het verleden bewoond door onder anderen de 'dwaze' koning George III en was het eerste ballingsoord van de Nederlandse stadhouder Willem V tijdens de Napoleontische tijd.
Vanaf mei kunnen belangstellenden een bezoek brengen aan\ Kew Palace, dat samen met Hampton Court, de Tower of London, Kensington Palace en Banqueting House aan Whitehall tot de zogenoemde historische paleizen wordt gerekend.
Het paleis werd in 1631 in een Vlaamse bouwstijl opgetrokken voor de Nederlandse koopman Samuel Fortrey en kreeg daardoor bekendheid als de Dutch House. Vanaf 1728 werd het een onderkomen van de Britse koninklijke familie. Koning George II liet zijn drie dochters er wonen. George III promoveerde het in 1781 tot een officieel koninklijk paleis.
In 1795 nam de uit Nederland gevluchte stadhouder Willem V er enkele weken zijn intrek nadat hij als balling in Engeland was aangekomen. Hij schreef hier onder druk van de Britse premier William Pitt zijn omstreden Brieven van Kew waarin hij alle Nederlandse koloniale bezittingen onder Britse bescherming stelde, tot woede uiteraard van zijn tegenstanders in de Bataafse Republiek. Willem V verhuisde later naar Hampton Court Palace.  Kew werd daarna het sanatorium van George III, die aan aanvallen van 'gekte' was gaan lijden, mogelijk als gevolg van de ziekte porphyria. De echtgenote van George III, koningin Charlotte, woonde de zes laatste maanden van haar leven in het paleis.
Na haar overlijden op 8 november 1818 had Kew Palace afgedaan als koninklijke residentie. Alle spullen werden verkocht en het paleis kwam leeg te staan. Maar het werd niet gesloopt, zoals de andere koninklijke verblijven in de tuinen van Kew en Richmond. Koningin Victoria stelde het eind 19de eeuw open voor het publiek.
In 1996 werd besloten het paleis te restaureren en in zijn volle glorie te herstellen. De tien miljoen euro kostende operatie is nu voltooid. Afgelopen week heeft Camilla, de hertogin van Cornwall, haar goedkeuring gegeven aan de restauratie van het Dutch House.
Waarschijnlijk zal koningin Elizabeth het eind mei heropenen. Voor het eerst zal het publiek ook de bovenverdieping kunnen bezoeken die nog nooit publiekelijk toegankelijk is geweest en er nog hetzelfde uitziet als het toen werd bewoond. Ook zal er een permanente expositie worden gehouden van de 'Georgian' periode met voorwerpen uit de literatuur, muziek, horticultuur, architectuur en astronomie in de achttiende en het begin van de negentiende eeuw.  
Veel geld werd besteed aan het behang en de decoratie. Pronkstuk is een levensgroot wassen beeld van George III, in de originele kleding.

De echtgenote van de Britse prins Charles, Camilla, inspecteert met restaurateurs het Kew Palace.FOTO RICHARD LEA-HAIR


NECROLOGIE VOOR DE ROUTEMASTER (1954-2005)

Er waren honderden rouwenden, bloemstukken van lelies met een lint ‘R.I.P. (Rust in Vrede) Routemaster 159’ en er was een cocktail na afloop: de Routemaster Blaster Cocktail.
 De begrafenis op vrijdag 9 december van de enige echte Londense dubbeldeksbus – die met de open deur, de sikkeneurige conducteur en het platform waar je ieder moment op en af kunt springen – was niet minder indrukwekkend dan die van George Best vorige week in Belfast. Langs de hele anderhalf uur durende route betuigden mensen hun respect door de bus aan te raken of met de Union Jack te zwaaien.
Vanaf nu zijn de oude Routemasters allemaal vervangen door vehikels die door de Londenaren met afgrijzen ‘bovenmaatse sardineblikjes’ worden genoemd. Van heinde en verre waren trouwe buspassagiers naar Londen gekomen om de laatste rit van de oude bus op lijn 159 van Marble Arch naar het eindstation Streatham in Brixton mee te maken. Er waren zoveel belangstellenden dat Transport for London twee extra bussen had ingezet, zodat chaos en slaande ruzies konden worden voorkomen. Maar voor een keer weigerden de Engelsen keurig in de rij te staan en moesten politiemensen op het achterplatform orde houden. Op Oxford Street werd zo gedrongen dat de chauffeur voortijdig gas gaf en de bus niet eens vol vertrok.
 Met het verdwijnen van de Routemaster is weer een stukje Londen geamputeerd. De bus was een even belangrijk icoon als de Big Ben of de Tower Bridge. Vanaf 1954 werden er drieduizend gebouwd. Maar de laatste tien jaar zijn ze een voor een vervangen door moderne dubbeldekkers en bendybussen. Deze zijn volgens Transport for London beter toegankelijk voor minder validen en kinderwagens. Maar de fans van de Routemaster beschouwen het als een ordinaire bezuinigingsmateriaal. Op de nieuwe bussen zit geen conducteur meer en moeten de passagiers het kaartje in een automaat of bij de bestuurder kopen.
 Tienduizend mensen hebben een campagne gevoerd voor het behoud van de ‘Rolls Royce onder de bussen’ en 80 procent van de Londenaren is tegen het besluit de bus uit de dienstregeling te nemen. Maar burgemeester Ken Livingstone was onvermurwbaar. Zijn enige concessie is dat in de toekomst twintig Routemasters op toeristische lijnen mogen blijven rijden.
 ‘We dachten dat Londen een stad was met respect voor tradities. Hoe kunnen ze dit nu doen? klaagde een passagier bij de halte aan Oxford Street waar zich driehonderd mensen hadden verzameld voor de laatste rit. Ben Brook van de Save the Routemaster noemde het een daad van cultureel vandalisme, vergelijkbaar met het slopen van de Big Ben. Een ander toonde zich nog agressiever: ‘Het is maar goed dat Ken Livingstone niet op de bus zit. Anders hadden we hem gelyncht. De laatste conducteur op de Londense bus was Lloyd Licorish (61) die in 1965 vanuit Barbados in Londen kwam wonen. ‘Het is een trieste dag. Ik ben 35 jaar conducteur geweest. Nu komt er een einde aan.’ Hij had het op de laatste rit extra druk. Een passagier kocht veertien kaartjes waarvan er dertien op Ebay zullen eindigen. 

WAAR VALT HET MEEST TE LACHEN?

Is humor regionaal bepaald?  En waar valt het meest te lachen in Groot-Brittannie en Ierland? Het dagblad The Guardian heeft heel onwetenschappelijk getracht de 'grappigste' gebieden van de eilanden in kaart te brengen. De zogenoemde 'lachplattegrond' is gebaseerd op de woonplaatst van de 250 leukste mensen van het land: stand-up comedians, komische acteurs en actrices en schrijvers van sitcoms.   Humor is moeilijk te analyseren, zo stelt de krant. 'Grappen zijn net als kikkers. Als je ze ontleedt, dan overlijden ze', zo zei Woody Allen. Uit het onderzoek blijkt dat Luton onverwacht een van de leukste steden is - geboorteplaats van drie van de 250 leukste - en dat ook Reigate, Reading en Loughton veel grappenmakers hebben gebaard. Het noorden en het zuiden lijken het leukst. Het minst te lachen valt er in Cornwall, Wiltshire en Devon - al of niet toevallig nogal wat regio's waar Nederlanders op vakantie gaan.

De leukste plekken:

BRITTEN DRINKEN EXCESSIEF MAAR NIET VEEL

Drinken Britten echt meer dan andere volkeren? Dat valt dus mee. Aan de vooravond van de grote pubrevolutie heeft het Institute of Alcohol Studies cijfers bekend gemaakt waaruit blijkt dat de alcoholconsumptie in het Verenigd Koninkrijk per inwoner minder is dan in bijvoorbeeld Frankrijk. Het probleem is dat de Fransen regelmatige drinkers zijn – twee a drie glazen per dag - en de Britten meer incidentele maar excessieve drinkers – acht tot tien glazen op zaterdag en zondag.
Historisch gezien wordt er in wijn producerende landen meer alcohol gedronken, maar in de afgelopen jaren zijn andere landen met een inhaalslag bezig. In 1997 dronken Britten gemiddeld 8,2 liter puur alcohol per jaar en de Fransen 10,9 liter, bijna 2,5 liter meer. Nu drinken de Britten 9,6 liter en de Fransen 10,3 liter, een verschil van nog maar zestiende liter. Binnen enkele jaren halen de Britten de Fransen in.

Ranglijst
Pure alcoholconsumptie in liters per hoofd van de bevolking

Pubnamen verklaard:

Cross Gaites – Afkomstig van het oude Noorse woord voor weg

Red Lion – Een van de meest populaire pubnamen in Groot-Brittannie. De rode leeuw stond op het wapenschild van de John of Gaunt, de 14-de eeuwse potentaat. Het werd populair nadat koning James VI van Schotland bereid bleek te zijn de Engelse troon te aanvaarden als koning James I of Jacobus I. Ook zijn wapenschild kende een rode leeuw en vele herbergiers wilde maar al te graag bij de nieuwe koning in het gevlei komen.

White Lion – Het wapenschild van Edward IV

Stirk House – Een stirk is een vaars of jonge stier

Swan With Two Necks – Zwanen zijn het symbool van regerende vorsten. Maar in de Tudortijd mochten ook aristocraten zwanen als symbool uitdragen. Maar dat moesten wel andere zwanen zijn. Zo werden twee streepjes gezet op de snavels. Pubs gingen dit symbool gebruiken, maar maakten het duidelijk door de zwaan twee hoofden te geven.

Bear & Ragged Staff – Een symbool van solidariteit aan de aristocratie, in dit geval de Earls of Warwick.

Marquis of Granby – Generaal uit het Engelse leger in de achttiende eeuw. Hij beloonde zijn soldaten met een pub die zijn uiteraard naar hem noemde.

Pig & Whistle – De uitdrukking 'Pigs and Whistles'  is al driehonderd jaar oud en betekent 'Rack and ruin' (zuip en vernietig jezelf). Vroeger werd voor naar de pub gaan wel gezegd naar de ‘pig & whistles gaan’’.

Rose & Crown – Alle pubs met de naam Crown duiden op onderworpenheid aan de koning. Toen de uit Schotland afkomstige Stuarts na de dood van Elizabeth I de troon overnamen, hielden de Engelsen hen ook in ere. Maar ze lieten blijken dat ze ook Engels bleven door er de naam van Rose – het symbool van Engeland en de Tudors – voor t zetten.

Crown & Anchor – Hiermee duiden zeelieden hun loyaliteit aan de koning aan. De crown & anchor is het wapenschild van Lord High Admiral. Voormalige zeelieden die een pub openden, kozen vaak deze naam.

Crooked Billet – Herbergiers wilden reizigers in de middeleeuwen op hun pub attenderen. Een van de meest primitieve en simpele manieren was een oude tak van een boom (crooked billet) als referentiepunt neer te zetten.

Rising Sun - Edward III, Willem II en Willem III hadden de rijzende zon allemaal in hun wapenschild. Het symboliseert een nieuwe dageraad en een nieuwe toekomst. Het was ook makkelijk aan te brengen op een bord.

White Hart – Een combinatie van heraldiek en historie. De White Hart stond op het wapenschild van Richard II,  niet de meest vriendelijke koning. Pubs die zich White Hart noemden, zeiden ‘steek mij niet in brand, want ik sta aan jouw kant’. De naam van White Hart werd algemeen en zo geaccepteerd als pubnaam dat het bleef worden gebruikt na de dood van Richard II

Green Dragon – Hoewel de draak die door St,. George werd verslagen groen was (maar later steeds roder werd) is de Green Dragon een ander heraldisch symbool.  De draak is van Welsh origine en drukte loyaliteit uit aan de Earl of Pembroke. Eigenlijk is de groene draak meer Welsh dan de rode draak die op de vlag van Wales prijkt.

Spread Eagle – Geen echt Brits symbool, maar een perfect voorbeeld dat sommige Britse pubs symbolen dragen van een ander soort natuur. Wapenschilden en familiewapens veranderden veelvuldig in de historie. Als een adellijke familie een oorlog gewonnen had, een gebied veroverd en in de naam van Christendom een aantal mensen had afgeslacht, werden de symbolen van het onderworpen volk opgenomen in het wapenschild als herdenking van de overwinning. De Spread Eagle was een belangrijk heraldisch symbool op het continent. Dus pubs met de naam Spread Eagle zijn opgedragen aan een geslachten die hen versloegen en hun symbool stalen.

Fawcett Inn – Niet alle pubs zijn oud en heraldisch. The Fawcett Inn is een woordspeling. Het staat voor Force It In. Er is ook een Dew Drop Inn.

Bag o' Nails -  Van Bacchanalen, volgers van de Romeinse God van de Drank.

Plough and Sail - Het begin en het einde van het boerenseizoen

Angel – Verwijzing naar de aartsengel Gabriel die Maria de boodschap bracht dat ze zwanger was

The Hole in the Wall. – Een gat waardoor drank aan wachtende koetsiers werd uitgereikt

 VIJF GASTRONOMISCHE OORDEN BUITEN LONDEN

Gastronomie bestaat in Engeland niet, zo oordeelden reisschrijvers. Maar zelfs Michelin-inspecteurs likken zich nu de vingers af in Engeland. Tien Britse restaurants staan in de topdertig van de wereld en in het land wordt meer dan één miljard pond omgezet aan biologische producten. Blue Stilton, Schots rundvlees en Hereford-cider zijn nu officiële EU-delicatessen.

Groot-Brittannië heeft zijn eigen gastronomische oorden. Londen (zie verder op de pagina) is een culinair paradijs geworden. Maar waar kan je nog meer terecht voor goed eten?

Ludlow (Shropshire) Gastronomisch pelgrimsoord sinds 1994 toen Shaun Hill hier zijn Merchant House restaurant opende. De stad geniet nu een Cittaslow – naar aanleiding van de Italiaanse slow food-beweging. Het centrum telt nu liefst drie met Michelin-sterren gelauwerde restaurants en veel speciale delicatessenzaken.

Padstow (Cornwall) Televisiekok Rick Stein heeft van dit visserijplaatsje tot culinaire pleisterplaats gemaakt. Stein heeft er zelf vijf visrestaurants. De great & good en de nouveaux riches uit Londen strijken hier graag voor een weekeindje neer of kopen er zelfs een tweede huis.

Port of Menteith (Stirling) Veertig kilometer ten noorden van Glasgow is heel stiekem een gastronomisch paradijs verrezen. Mick Neirn, de jongste Schotse chef-kok die ooit een Michelin-ster wist te verwerven, heeft daar nu zijn eigen kokschool.

Tavistock (Devon) Deze plaats in Dartmoor is al uitverkoren tot de beste marktplaats van het land. Het biedt nu ook talrijke kleine restaurants met superieure lokale producten.

Windemere (Cumbria) Populair toeristenoord in het Lake District. Vroeger nam je een mud aardappels mee als je hier naartoe ging. Niet meer nodig. In de talrijke microklimaten van het Lake District worden fantastische producten gekweekt die door ingenieuze chefs tot exquise maaltijden worden bereid.

 

 LONDEN’S WEST END BEREIKT TEMPERATUREN VAN VER ONDER NUL

In de serie tamelijk onzinnige vermaakgelegenheden is zaterdag 1 oktober in het centrum van Londen een zogenoemde 'ijsbar' geopend waar de temperatuur wordt gehouden op vijf graden onder nul. Muur, bar, barkrukken, kunst en zelfs het glaswerk is van ijs. De cocktails - gemaakt van kristalhelder ijs van de Torne rivier in Zweden - worden uiteraard ook geserveerd bij vijf graden onder nul. Dankzij de uit Zweden afkomstige wodka bevriezen ze niet meteen. Bezoekers krijgen bij de ingang speciale warme kleding en handschoenen uitgereikt en betreden het etablissement door een luchtdichte deur. De 'Absolut Icebar' is gevestigd aan 29-33 Heddon Street in de West End. Exploitant is het Zweedse concern 'Absolute Icebars' dat eerder al soortgelijke gelegenheden opende in eigen land en Milaan.

www.belowzerolondon.com

IN 2007 MET TREIN IN DRIE UUR VAN AMSTERDAM NAAR LONDEN

Het duurt nog even maar in 2007 zal de trein een goed alternatief zijn om van Londen naar Nederland te reizen. Nu zijn treinreizen nog traag en duur. In 2007 zal echter de hogesnelheidslijn van Amsterdam naar Brussel worden geopend. Tegelijkertijd gaat in Engeland de Kanaaltunnellijn open waarmee de trein het hele traject tussen Dover en het splinternieuwe Londense station St. Pancras op hoge snelheid kan overbruggen. De treinreis tussen Amsterdam en Londen wordt daardoor verkort tot 3,5 uur. Het enige nadeel voor Nederlanders is dat ze in Brussel moeten overstappen, omdat in Amsterdam geen douanecontrole zal zijn.